古诗词 - 中国最美古诗词

难言

掬土移山望山尽，投石填海望海满。jū tǔ yí shān wàng shān jǐn，tóu shí tián hǎi wàng hǎi mǎn。持索捕风几时得，将刀斫水几时断。chí suǒ bǔ fēng jǐ shí dé，jiāng dāo zhuó shuǐ jǐ shí duàn。未若不相知，中心万仞何由款。wèi ruò bù xiāng zhī，zhōng xīn wàn rèn hé yóu kuǎn。

月夜

唐：韦应物

皓月流春城，华露积芳草。hào yuè liú chūn chéng，huá lù jī fāng cǎo。坐念绮窗空，翻伤清景好。zuò niàn qǐ chuāng kōng，fān shāng qīng jǐng hǎo。清景终若斯，伤多人自老。qīng jǐng zhōng ruò sī，shāng duō rén zì lǎo。

叹杨花

唐：韦应物

空蒙不自定，况值暄风度。kōng méng bù zì dìng，kuàng zhí xuān fēng dù。旧赏逐流年，新愁忽盈素。jiù shǎng zhú liú nián，xīn chóu hū yíng sù。才萦下苑曲，稍满东城路。cái yíng xià yuàn qū，shāo mǎn dōng chéng lù。人意有悲欢，时芳独如故。rén yì yǒu bēi huān，shí fāng dú rú gù。

过昭国里故第

唐：韦应物

不复见故人，一来过故宅。bù fù jiàn gù rén，yī lái guò gù zhái。物变知景暄，心伤觉时寂。wù biàn zhī jǐng xuān，xīn shāng jué shí jì。池荒野筠合，庭绿幽草积。chí huāng yě yún hé，tíng lǜ yōu cǎo jī。风散花意谢，鸟还山光夕。fēng sàn huā yì xiè，niǎo hái shān guāng xī。宿昔方同赏，讵知今念昔。sù xī fāng tóng shǎng，jù zhī jīn niàn xī。缄室在东厢，遗器不忍觌。jiān shì zài dōng xiāng，yí qì bù rěn dí。柔翰全分意，芳巾尚染泽。róu hàn quán fēn yì，fāng jīn shàng rǎn zé。残工委筐箧，馀素经刀尺。cán gōng wěi kuāng qiè，yú sù jīng dāo chǐ。收此还我家，将还复愁惕。shōu cǐ hái wǒ jiā，jiāng hái fù chóu tì。永绝携手欢，空存旧行迹。yǒng jué xié shǒu huān，kōng cún jiù xíng jì。冥冥独无语，杳杳将何适。míng míng dú wú yǔ，yǎo yǎo jiāng hé shì。唯思今古同，时缓伤与戚。wéi sī jīn gǔ tóng，shí huǎn shāng yǔ qī。

夏日

唐：韦应物

已谓心苦伤，如何日方永。yǐ wèi xīn kǔ shāng，rú hé rì fāng yǒng。无人不昼寝，独坐山中静。wú rén bù zhòu qǐn，dú zuò shān zhōng jìng。悟澹将遣虑，学空庶遗境。wù dàn jiāng qiǎn lǜ，xué kōng shù yí jìng。积俗易为侵，愁来复难整。jī sú yì wèi qīn，chóu lái fù nán zhěng。

端居感怀

唐：韦应物

沈沈积素抱，婉婉属之子。shěn shěn jī sù bào，wǎn wǎn shǔ zhī zi。永日独无言，忽惊振衣起。yǒng rì dú wú yán，hū jīng zhèn yī qǐ。方如在帏室，复悟永终已。fāng rú zài wéi shì，fù wù yǒng zhōng yǐ。稚子伤恩绝，盛时若流水。zhì zi shāng ēn jué，shèng shí ruò liú shuǐ。暄凉同寡趣，朗晦俱无理。xuān liáng tóng guǎ qù，lǎng huì jù wú lǐ。寂性常喻人，滞情今在己。jì xìng cháng yù rén，zhì qíng jīn zài jǐ。空房欲云暮，巢燕亦来止。kōng fáng yù yún mù，cháo yàn yì lái zhǐ。夏木遽成阴，绿苔谁复履。xià mù jù chéng yīn，lǜ tái shuí fù lǚ。感至竟何方，幽独长如此。gǎn zhì jìng hé fāng，yōu dú zhǎng rú cǐ。

悲纨扇

唐：韦应物

非关秋节至，讵是恩情改。fēi guān qiū jié zhì，jù shì ēn qíng gǎi。掩颦人已无，委箧凉空在。yǎn pín rén yǐ wú，wěi qiè liáng kōng zài。何言永不发，暗使销光彩。hé yán yǒng bù fā，àn shǐ xiāo guāng cǎi。

林园晚霁

唐：韦应物

雨歇见青山，落日照林园。yǔ xiē jiàn qīng shān，luò rì zhào lín yuán。山多烟鸟乱，林清风景翻。shān duō yān niǎo luàn，lín qīng fēng jǐng fān。提携唯子弟，萧散在琴言。tí xié wéi zi dì，xiāo sàn zài qín yán。同游不同意，耿耿独伤魂。tóng yóu bù tóng yì，gěng gěng dú shāng hún。寂寞钟已尽，如何还入门。jì mò zhōng yǐ jǐn，rú hé hái rù mén。

秋夜二首其一

唐：韦应物

庭树转萧萧，阴虫还戚戚。tíng shù zhuǎn xiāo xiāo，yīn chóng hái qī qī。独向高斋眠，夜闻寒雨滴。dú xiàng gāo zhāi mián，yè wén hán yǔ dī。微风时动牖，残灯尚留壁。wēi fēng shí dòng yǒu，cán dēng shàng liú bì。惆怅平生怀，偏来委今夕。chóu chàng píng shēng huái，piān lái wěi jīn xī。

感梦

唐：韦应物

岁月转芜漫，形影长寂寥。suì yuè zhuǎn wú màn，xíng yǐng zhǎng jì liáo。仿佛觏微梦，感叹起中宵。fǎng fú gòu wēi mèng，gǎn tàn qǐ zhōng xiāo。绵思霭流月，惊魂飒回飙。mián sī ǎi liú yuè，jīng hún sà huí biāo。谁念兹夕永，坐令颜鬓凋。shuí niàn zī xī yǒng，zuò lìng yán bìn diāo。

同德精舍旧居伤怀

唐：韦应物

洛京十载别，东林访旧扉。luò jīng shí zài bié，dōng lín fǎng jiù fēi。山河不可望，存没意多违。shān hé bù kě wàng，cún méi yì duō wéi。时迁迹尚在，同去独来归。shí qiān jì shàng zài，tóng qù dú lái guī。还见窗中鸽，日暮绕庭飞。hái jiàn chuāng zhōng gē，rì mù rào tíng fēi。

悲故交

唐：韦应物

白璧众求瑕，素丝易成污。bái bì zhòng qiú xiá，sù sī yì chéng wū。万里颠沛还，高堂已长暮。wàn lǐ diān pèi hái，gāo táng yǐ zhǎng mù。积愤方盈抱，缠哀忽逾度。jī fèn fāng yíng bào，chán āi hū yú dù。念子从此终，黄泉竟谁诉。niàn zi cóng cǐ zhōng，huáng quán jìng shuí sù。一为时事感，岂独平生故。yī wèi shí shì gǎn，qǐ dú píng shēng gù。唯见荒丘原，野草涂朝露。wéi jiàn huāng qiū yuán，yě cǎo tú cháo lù。

张彭州前与缑氏冯少府各惠寄一篇多故未答张已云没因追哀叙事兼远简冯生

唐：韦应物

君昔掌文翰，西垣复石渠。jūn xī zhǎng wén hàn，xī yuán fù shí qú。朱衣乘白马，辉光照里闾。zhū yī chéng bái mǎ，huī guāng zhào lǐ lǘ。余时忝南省，接宴愧空虚。yú shí tiǎn nán shěng，jiē yàn kuì kōng xū。一别守兹郡，蹉跎岁再除。yī bié shǒu zī jùn，cuō tuó suì zài chú。长怀关河表，永日简牍馀。zhǎng huái guān hé biǎo，yǒng rì jiǎn dú yú。郡中有方塘，凉阁对红蕖。jùn zhōng yǒu fāng táng，liáng gé duì hóng qú。金玉蒙远贶，篇咏见吹嘘。jīn yù méng yuǎn kuàng，piān yǒng jiàn chuī xū。未答平生意，已没九原居。wèi dá píng shēng yì，yǐ méi jiǔ yuán jū。秋风吹寝门，长恸涕涟如。qiū fēng chuī qǐn mén，zhǎng tòng tì lián rú。覆视缄中字，奄为昔人书。fù shì jiān zhōng zì，yǎn wèi xī rén shū。发鬓已云白，交友日雕疏。fā bìn yǐ yún bái，jiāo yǒu rì diāo shū。冯生远同恨，憔悴在田庐。féng shēng yuǎn tóng hèn，qiáo cuì zài tián lú。

东林精舍见故殿中郑侍御题诗追旧书情涕泗横集因寄呈阎澧州冯少府

唐：韦应物

仲月景气佳，东林一登历。zhòng yuè jǐng qì jiā，dōng lín yī dēng lì。中有故人诗，凄凉在高壁。zhōng yǒu gù rén shī，qī liáng zài gāo bì。精思长悬世，音容已归寂。jīng sī zhǎng xuán shì，yīn róng yǐ guī jì。墨泽传洒馀，磨灭亲翰迹。mò zé chuán sǎ yú，mó miè qīn hàn jì。平生忽如梦，百事皆成昔。píng shēng hū rú mèng，bǎi shì jiē chéng xī。结骑京华年，挥文箧笥积。jié qí jīng huá nián，huī wén qiè sì jī。朝廷重英彦，时辈分圭璧。cháo tíng zhòng yīng yàn，shí bèi fēn guī bì。永谢柏梁陪，独阙金门籍。yǒng xiè bǎi liáng péi，dú quē jīn mén jí。方婴存殁感，岂暇林泉适。fāng yīng cún mò gǎn，qǐ xiá lín quán shì。雨馀山景寒，风散花光夕。yǔ yú shān jǐng hán，fēng sàn huā guāng xī。新知虽满堂，故情谁能觌。xīn zhī suī mǎn táng，gù qíng shuí néng dí。唯当同时友，缄寄空悽戚。wéi dāng tóng shí yǒu，jiān jì kōng qī qī。

至开化里寿春公故宅

唐：韦应物

宁知府中吏，故宅一徘徊。níng zhī fǔ zhōng lì，gù zhái yī pái huái。历阶存往敬，瞻位泣馀哀。lì jiē cún wǎng jìng，zhān wèi qì yú āi。废井没荒草，阴牖生绿苔。fèi jǐng méi huāng cǎo，yīn yǒu shēng lǜ tái。门前车马散，非复昔时来。mén qián chē mǎ sàn，fēi fù xī shí lái。

睢阳感怀

唐：韦应物

豺虎犯天纲，升平无内备。chái hǔ fàn tiān gāng，shēng píng wú nèi bèi。长驱阴山卒，略践三河地。zhǎng qū yīn shān zú，lüè jiàn sān hé dì。张侯本忠烈，济世有深智。zhāng hóu běn zhōng liè，jì shì yǒu shēn zhì。坚壁梁宋间，远筹吴楚利。jiān bì liáng sòng jiān，yuǎn chóu wú chǔ lì。穷年方绝输，邻援皆携贰。qióng nián fāng jué shū，lín yuán jiē xié èr。使者哭其庭，救兵终不至。shǐ zhě kū qí tíng，jiù bīng zhōng bù zhì。重围虽可越，藩翰谅难弃。zhòng wéi suī kě yuè，fān hàn liàng nán qì。饥喉待危巢，悬命中路坠。jī hóu dài wēi cháo，xuán mìng zhōng lù zhuì。甘从锋刃毙，莫夺坚贞志。gān cóng fēng rèn bì，mò duó jiān zhēn zhì。宿将降贼庭，儒生独全义。sù jiāng jiàng zéi tíng，rú shēng dú quán yì。空城唯白骨，同往无贱贵。kōng chéng wéi bái gǔ，tóng wǎng wú jiàn guì。哀哉岂独今，千载当歔欷。āi zāi qǐ dú jīn，qiān zài dāng xū xī。