古诗词 - 中国最美古诗词

寄曾子固

吾少莫与合，爱我君为最。wú shǎo mò yǔ hé，ài wǒ jūn wèi zuì。君名高山岳，嵑?嵩与泰。jūn míng gāo shān yuè，kě sōng yǔ tài。低心收憃友，似不让尘?。dī xīn shōu chōng yǒu，shì bù ràng chén。又如沧江水，不逆沟畎浍。yòu rú cāng jiāng shuǐ，bù nì gōu quǎn huì。君身揭日月，遇辄破氛霭。jūn shēn jiē rì yuè，yù zhé pò fēn ǎi。我材特穷空，无用补仓廥。wǒ cái tè qióng kōng，wú yòng bǔ cāng kuài。谓宜从君久，垢污得洮汰。wèi yí cóng jūn jiǔ，gòu wū dé táo tài。人生不可必，所愿每颠沛。rén shēng bù kě bì，suǒ yuàn měi diān pèi。乖离五年馀，牢落千里外。guāi lí wǔ nián yú，láo luò qiān lǐ wài。投身落俗阱，薄宦自钳釱。tóu shēn luò sú jǐng，báo huàn zì qián dì。平居每自守，高论从谁丐。píng jū měi zì shǒu，gāo lùn cóng shuí gài。摇摇西南心，梦想与君会。yáo yáo xī nán xīn，mèng xiǎng yǔ jūn huì。思君挟奇璞，愿售无良侩。sī jūn xié qí pú，yuàn shòu wú liáng kuài。穷阎抱幽忧，凶祸费禳禬。qióng yán bào yōu yōu，xiōng huò fèi ráng guì。州穷吉士少，谁可婿诸妹。zhōu qióng jí shì shǎo，shuí kě xù zhū mèi。仍闻病连月，医药谁可赖。réng wén bìng lián yuè，yī yào shuí kě lài。家贫奉养狭，谁与通货贝。jiā pín fèng yǎng xiá，shuí yǔ tōng huò bèi。诗人刺曹公，贤者荷戈祋。shī rén cì cáo gōng，xián zhě hé gē duì。奈何遭平时，德泽盛汪濊。nài hé zāo píng shí，dé zé shèng wāng huì。鸾凤鸣且下，万羽来翙翙。luán fèng míng qiě xià，wàn yǔ lái huì huì。呦呦林间鹿，争出噬苹藾。yōu yōu lín jiān lù，zhēng chū shì píng lài。乃令高世士，动辄遭狼狈。nǎi lìng gāo shì shì，dòng zhé zāo láng bèi。人事既难了，天理尤茫昧。rén shì jì nán le，tiān lǐ yóu máng mèi。圣贤多如此，自古云无奈。shèng xián duō rú cǐ，zì gǔ yún wú nài。周人贵妇女，扁鹊名医滞。zhōu rén guì fù nǚ，biǎn què míng yī zhì。今世无常势，趋舍唯利害。jīn shì wú cháng shì，qū shě wéi lì hài。而君信斯道，不闵身穷泰。ér jūn xìn sī dào，bù mǐn shēn qióng tài。弃捐人间乐，濯耳受天籁。qì juān rén jiān lè，zhuó ěr shòu tiān lài。谅知安肥甘，未肯顾糠糩。liàng zhī ān féi gān，wèi kěn gù kāng kuài。龙螭虽蟠屈，不慕蛇蝉蜕。lóng chī suī pán qū，bù mù shé chán tuì。令人重感奋，意勇忘身蕞。lìng rén zhòng gǎn fèn，yì yǒng wàng shēn zuì。何由日亲灸，病体同砭艾。hé yóu rì qīn jiǔ，bìng tǐ tóng biān ài。功名未云合，岁月尤须愒。gōng míng wèi yún hé，suì yuè yóu xū kài。怀思切劘效，中夜泪滂霈。huái sī qiè mó xiào，zhōng yè lèi pāng pèi。君尝许过我，早晚治车轪。jūn cháng xǔ guò wǒ，zǎo wǎn zhì chē dài。山溪虽峻恶，高眺发蒙?。shān xī suī jùn è，gāo tiào fā méng pèi。峰峦碧参差，木树青晻蔼。fēng luán bì cān chà，mù shù qīng àn ǎi。桐江路尤驶，飞桨下鸣濑。tóng jiāng lù yóu shǐ，fēi jiǎng xià míng lài。鱼村指暮火，酒舍瞻晨旆。yú cūn zhǐ mù huǒ，jiǔ shě zhān chén pèi。清醪足消忧，玉鲫行可脍。qīng láo zú xiāo yōu，yù jì xíng kě kuài。行行愿无留，日夕伫倾盖。xíng xíng yuàn wú liú，rì xī zhù qīng gài。会将见颜色，不复谋蓍蔡。huì jiāng jiàn yán sè，bù fù móu shī cài。延陵古君子，议乐耻言郐。yán líng gǔ jūn zi，yì lè chǐ yán kuài。细事岂足论，故欲论其大。xì shì qǐ zú lùn，gù yù lùn qí dà。披披发鞬櫜，懔懔见戈锐。pī pī fā jiān gāo，lǐn lǐn jiàn gē ruì。探深犯严壁，破惑翻强旝。tàn shēn fàn yán bì，pò huò fān qiáng kuài。离行步荃兰，偶坐阴松桧。lí xíng bù quán lán，ǒu zuò yīn sōng guì。宵床连衾帱，昼食共粗粝。xiāo chuáng lián qīn chóu，zhòu shí gòng cū lì。兹欢何时合，清瘦见衣带。zī huān hé shí hé，qīng shòu jiàn yī dài。作诗寄微诚，诚语无彩绘。zuò shī jì wēi chéng，chéng yǔ wú cǎi huì。

王安石

王安石（1021年12月18日－1086年5月21日），字介甫，号半山，谥文，封荆国公。世人又称王荆公。汉族，北宋抚州临川人（今江西省抚州市临川区邓家巷人），中国北宋著名政治家、思想家、文学家、改革家，唐宋八大家之一。欧阳修称赞王安石：“翰林风月三千首，吏部文章二百年。老去自怜心尚在，后来谁与子争先。”传世文集有《王临川集》、《临川集拾遗》等。其诗文各体兼擅，词虽不多，但亦擅长，且有名作《桂枝香》等。而王荆公最得世人哄传之诗句莫过于《泊船瓜洲》中的“春风又绿江南岸，明月何时照我还。” 王安石的作品>>

猜您喜欢