古诗词 - 中国最美古诗词

送赵漕称

人之古貌，心未必醇。rén zhī gǔ mào，xīn wèi bì chún。心醇貌古，或非通人。xīn chún mào gǔ，huò fēi tōng rén。我视赵公，其貌甚古。wǒ shì zhào gōng，qí mào shén gǔ。心德俱醇，通达明悟。xīn dé jù chún，tōng dá míng wù。我曹山野，岂足尽知。wǒ cáo shān yě，qǐ zú jǐn zhī。但据所见，以类可推。dàn jù suǒ jiàn，yǐ lèi kě tuī。大河之说，何其通达。dà hé zhī shuō，hé qí tōng dá。精简平允，明辨昭皙。jīng jiǎn píng yǔn，míng biàn zhāo xī。盖其心得，身至自阅。gài qí xīn dé，shēn zhì zì yuè。坐而可言，起而可设。zuò ér kě yán，qǐ ér kě shè。又云九河，勿守故迹。yòu yún jiǔ hé，wù shǒu gù jì。但求禹意，然后为得。dàn qiú yǔ yì，rán hòu wèi dé。此说尤奇，汉儒不及。cǐ shuō yóu qí，hàn rú bù jí。我自黑头，尽心河渠。wǒ zì hēi tóu，jǐn xīn hé qú。逢人辄问，三十年馀。féng rén zhé wèn，sān shí nián yú。得公此说，庶几成书。dé gōng cǐ shuō，shù jǐ chéng shū。既讲大河，遂及赈饥。jì jiǎng dà hé，suì jí zhèn jī。如此方略，所系甚大。rú cǐ fāng lüè，suǒ xì shén dà。乡官胥徒，实为巨害。xiāng guān xū tú，shí wèi jù hài。使领虽贤，吏不可乏。shǐ lǐng suī xián，lì bù kě fá。必得官吏，斯为善法。bì dé guān lì，sī wèi shàn fǎ。可为利泽，可制奸猾。kě wèi lì zé，kě zhì jiān huá。如其备预，莫若义仓。rú qí bèi yù，mò ruò yì cāng。勿取军民，勿法隋唐。wù qǔ jūn mín，wù fǎ suí táng。裒多益寡，斯谋乃臧。póu duō yì guǎ，sī móu nǎi zāng。损上益下，民悦无疆。sǔn shàng yì xià，mín yuè wú jiāng。可自王公，下至选人。kě zì wáng gōng，xià zhì xuǎn rén。每月之俸，百取一分。měi yuè zhī fèng，bǎi qǔ yī fēn。凡千钱者，其出钱十。fán qiān qián zhě，qí chū qián shí。斛取一升，缣取一疋。hú qǔ yī shēng，jiān qǔ yī pǐ。各从本所，贮其本色。gè cóng běn suǒ，zhù qí běn sè。主者不劳，但视其籍。zhǔ zhě bù láo，dàn shì qí jí。不移一符，不烦一力。bù yí yī fú，bù fán yī lì。月知所增，岁知所积。yuè zhī suǒ zēng，suì zhī suǒ jī。出者不劳，如无所出。chū zhě bù láo，rú wú suǒ chū。其所损者，毫毛涓滴。qí suǒ sǔn zhě，háo máo juān dī。一仓之内，诸所畜聚，尽是官俸。yī cāng zhī nèi，zhū suǒ chù jù，jǐn shì guān fèng。凡皆为民，不得移用。fán jiē wèi mín，bù dé yí yòng。即移用者，法不可纵。jí yí yòng zhě，fǎ bù kě zòng。不以去官，不以赦原。bù yǐ qù guān，bù yǐ shè yuán。设法如此，其谁敢干。shè fǎ rú cǐ，qí shuí gǎn gàn。古人所贵，讲辨之学。gǔ rén suǒ guì，jiǎng biàn zhī xué。应而弗精，询谋诹度。yīng ér fú jīng，xún móu zōu dù。惟是陋生，不足待问。wéi shì lòu shēng，bù zú dài wèn。问而不应，应而不精。wèn ér bù yīng，yīng ér bù jīng。君子不为，非人之情。jūn zi bù wèi，fēi rén zhī qíng。惟是弗精，面目腼然。wéi shì fú jīng，miàn mù miǎn rán。在乎复教，庶无后愆。zài hū fù jiào，shù wú hòu qiān。

徐积

徐积（1028—1103）北宋聋人教官。字仲车，楚州山阳（今江苏淮安）人。因晚年居楚州南门外，故自号南郭翁。生于宋仁宗天圣六年，卒于徽宗崇宁二年，年七十六岁。政和六年（1116），赐谥节孝处士。家乡人为其建 “徐节孝祠”，明清两代均有修缮，毁于解放初期。《宋史》卷四五九有传。徐积的作品>>

猜您喜欢