古诗词 - 中国最美古诗词

脚底晴雷殷殷过，浮山四面布干戈。jiǎo dǐ qíng léi yīn yīn guò，fú shān sì miàn bù gàn gē。鎗旗不染阴山血，留与人间战睡魔。qiāng qí bù rǎn yīn shān xuè，liú yǔ rén jiān zhàn shuì mó。

宋惠州博罗人，字少微。安贫守道，以礼逊化闾里之横逆者，乡人敬称为“陈先生”。高宗绍兴中，以特科调高安县主簿，秩满，归隐不仕。为诗清劲，颇为时传诵。陈焕的作品>>

猜您喜欢

雪里溪桥独树春，客来惊起晓妆匀。xuě lǐ xī qiáo dú shù chūn，kè lái jīng qǐ xiǎo zhuāng yún。试从意外看风味，方信留侯似妇人。shì cóng yì wài kàn fēng wèi，fāng xìn liú hóu shì fù rén。

一点残灯照夜阑，洞深云气逼人寒。yī diǎn cán dēng zhào yè lán，dòng shēn yún qì bī rén hán。仙翁从此乘鸾去，不见遗衣见古坛。xiān wēng cóng cǐ chéng luán qù，bù jiàn yí yī jiàn gǔ tán。

露泣新芽九节筇，芽如雀舌节如龙。lù qì xīn yá jiǔ jié qióng，yá rú què shé jié rú lóng。烹来习习风生腋，拄上罗浮第一峰。pēng lái xí xí fēng shēng yè，zhǔ shàng luó fú dì yī fēng。