古诗词 - 中国最美古诗词

奉答子华学士

百姓病已久，一言难遽陈。bǎi xìng bìng yǐ jiǔ，yī yán nán jù chén。良医将治之，必究病所因。liáng yī jiāng zhì zhī，bì jiū bìng suǒ yīn。天下久无事，人情贵因循。tiān xià jiǔ wú shì，rén qíng guì yīn xún。优游以为高，宽纵以为仁。yōu yóu yǐ wèi gāo，kuān zòng yǐ wèi rén。今日废其小，皆谓不足论。jīn rì fèi qí xiǎo，jiē wèi bù zú lùn。明日坏其大，又云力难振。míng rì huài qí dà，yòu yún lì nán zhèn。旁窥各阴拱，当职自逡巡。páng kuī gè yīn gǒng，dāng zhí zì qūn xún。岁月寖隳颓，纪纲遂纷纭。suì yuè jìn huī tuí，jì gāng suì fēn yún。坦坦万里疆，蚩蚩九州民。tǎn tǎn wàn lǐ jiāng，chī chī jiǔ zhōu mín。昔而安且富，今也迫以贫。xī ér ān qiě fù，jīn yě pò yǐ pín。疾小不加理，浸淫将遍身。jí xiǎo bù jiā lǐ，jìn yín jiāng biàn shēn。汤剂乃常药，未能去深根。tāng jì nǎi cháng yào，wèi néng qù shēn gēn。针艾有奇功，暂痛勿吟呻。zhēn ài yǒu qí gōng，zàn tòng wù yín shēn。痛定支体胖，乃知针艾神。tòng dìng zhī tǐ pàng，nǎi zhī zhēn ài shén。猛宽相济理，古语六经存。měng kuān xiāng jì lǐ，gǔ yǔ liù jīng cún。蠹弊革侥幸，滥官绝贪昏。dù bì gé jiǎo xìng，làn guān jué tān hūn。牧羊而去狼，未为不仁人。mù yáng ér qù láng，wèi wèi bù rén rén。俊乂沉下位，恶去善乃伸。jùn yì chén xià wèi，è qù shàn nǎi shēn。贤愚各得职，不治未之闻。xián yú gè dé zhí，bù zhì wèi zhī wén。此说乃其要，易知行每艰。cǐ shuō nǎi qí yào，yì zhī xíng měi jiān。迟疑与果决，利害反掌间。chí yí yǔ guǒ jué，lì hài fǎn zhǎng jiān。舍此欲有为，吾知力徒烦。shě cǐ yù yǒu wèi，wú zhī lì tú fán。家至与户到，饱饥而衣寒。jiā zhì yǔ hù dào，bǎo jī ér yī hán。三王所不能，岂特今所难。sān wáng suǒ bù néng，qǐ tè jīn suǒ nán。我昔忝谏列，日常趋紫宸。wǒ xī tiǎn jiàn liè，rì cháng qū zǐ chén。圣君尧舜心，闵闵极忧勤。shèng jūn yáo shùn xīn，mǐn mǐn jí yōu qín。子华当来时，玉音耳尝亲。zi huá dāng lái shí，yù yīn ěr cháng qīn。上副明主意，下宽斯人屯。shàng fù míng zhǔ yì，xià kuān sī rén tún。江南彼一方，巨细到可询。jiāng nán bǐ yī fāng，jù xì dào kě xún。谕以上恩德，当冬反阳春。yù yǐ shàng ēn dé，dāng dōng fǎn yáng chūn。吾言乃其概，岂止一方云。wú yán nǎi qí gài，qǐ zhǐ yī fāng yún。

欧阳修

欧阳修（1007－1072），字永叔，号醉翁，晚号“六一居士”。汉族，吉州永丰（今江西省永丰县）人，因吉州原属庐陵郡，以“庐陵欧阳修”自居。谥号文忠，世称欧阳文忠公。北宋政治家、文学家、史学家，与韩愈、柳宗元、王安石、苏洵、苏轼、苏辙、曾巩合称“唐宋八大家”。后人又将其与韩愈、柳宗元和苏轼合称“千古文章四大家”。欧阳修的作品>>

猜您喜欢