古诗词 - 中国最美古诗词

忆山送人

少年喜奇迹，落拓鞍马间。shǎo nián xǐ qí jì，luò tuò ān mǎ jiān。纵目视天下，爱此宇宙宽。zòng mù shì tiān xià，ài cǐ yǔ zhòu kuān。山川看不厌，浩然遂忘还。shān chuān kàn bù yàn，hào rán suì wàng hái。岷峨最先见，晴光厌西川。mín é zuì xiān jiàn，qíng guāng yàn xī chuān。远望未及上，但爱青若鬟。yuǎn wàng wèi jí shàng，dàn ài qīng ruò huán。大雪冬没胫，夏秋多蛇蚖。dà xuě dōng méi jìng，xià qiū duō shé yuán。乘春乃敢去，匍匐攀孱颜。chéng chūn nǎi gǎn qù，pú fú pān càn yán。有路不容足，左右号鹿猿。yǒu lù bù róng zú，zuǒ yòu hào lù yuán。阴崖雪如石，迫暖成高澜。yīn yá xuě rú shí，pò nuǎn chéng gāo lán。经日到绝顶，目眩手足颠。jīng rì dào jué dǐng，mù xuàn shǒu zú diān。自恐不得下，抚膺忽长叹。zì kǒng bù dé xià，fǔ yīng hū zhǎng tàn。坐定聊四顾，风色非人寰。zuò dìng liáo sì gù，fēng sè fēi rén huán。仰面嗫云霞，垂手抚百山。yǎng miàn niè yún xiá，chuí shǒu fǔ bǎi shān。临风弄襟袖，飘若风中仙。lín fēng nòng jīn xiù，piāo ruò fēng zhōng xiān。朅来游荆渚，谈笑登峡船。qiè lái yóu jīng zhǔ，tán xiào dēng xiá chuán。峡山无平冈，峡水多悍湍。xiá shān wú píng gāng，xiá shuǐ duō hàn tuān。长风送轻帆，瞥过难详观。zhǎng fēng sòng qīng fān，piē guò nán xiáng guān。其间最可爱，巫庙十数巅。qí jiān zuì kě ài，wū miào shí shù diān。耸耸青玉干，折首不见端。sǒng sǒng qīng yù gàn，zhé shǒu bù jiàn duān。其馀亦诡怪，土老崖石顽。qí yú yì guǐ guài，tǔ lǎo yá shí wán。长江浑浑流，触啮不可拦。zhǎng jiāng hún hún liú，chù niè bù kě lán。苟非峡山壮，浩浩无隅边。gǒu fēi xiá shān zhuàng，hào hào wú yú biān。恐是造物意，特使险且坚。kǒng shì zào wù yì，tè shǐ xiǎn qiě jiān。江山两相值，后世无水患。jiāng shān liǎng xiāng zhí，hòu shì wú shuǐ huàn。水行月馀日，泊舟事征鞍。shuǐ xíng yuè yú rì，pō zhōu shì zhēng ān。烂熳走尘土，耳嚣目眵昏。làn màn zǒu chén tǔ，ěr xiāo mù chī hūn。中路逢汉水，乱流爱清渊。zhōng lù féng hàn shuǐ，luàn liú ài qīng yuān。道逢尘土客，洗濯无瑕痕。dào féng chén tǔ kè，xǐ zhuó wú xiá hén。振鞭入京师，累岁不得官。zhèn biān rù jīng shī，lèi suì bù dé guān。悠悠故乡念，中夜成惨然。yōu yōu gù xiāng niàn，zhōng yè chéng cǎn rán。《五噫》不复留，驰车走轘辕。wǔ yī bù fù liú，chí chē zǒu huán yuán。自是识嵩岳，荡荡容貌尊。zì shì shí sōng yuè，dàng dàng róng mào zūn。不入众山列，体如镇中原。bù rù zhòng shān liè，tǐ rú zhèn zhōng yuán。几日至华下，秀色碧照天。jǐ rì zhì huá xià，xiù sè bì zhào tiān。上下数十里，映睫青巑巑。shàng xià shù shí lǐ，yìng jié qīng cuán cuán。迤逦见终南，魁岸蟠长安。yí lǐ jiàn zhōng nán，kuí àn pán zhǎng ān。一月看三岳，怀抱斗以骞。yī yuè kàn sān yuè，huái bào dòu yǐ qiān。渐渐大道尽，倚山栈夤缘。jiàn jiàn dà dào jǐn，yǐ shān zhàn yín yuán。下瞰不测溪，石齿交戈鋋。xià kàn bù cè xī，shí chǐ jiāo gē chán。虚阁怖马足，险崖摩吾肩。xū gé bù mǎ zú，xiǎn yá mó wú jiān。左山右绝涧，中如一绳悭。zuǒ shān yòu jué jiàn，zhōng rú yī shéng qiān。傲睨驻鞍辔，不妨驱以鞭。ào nì zhù ān pèi，bù fáng qū yǐ biān。累累斩绝峰，兀不相属联。lèi lèi zhǎn jué fēng，wù bù xiāng shǔ lián。背出或逾峻，远骛如争先。bèi chū huò yú jùn，yuǎn wù rú zhēng xiān。或时度冈岭，下马步险艰。huò shí dù gāng lǐng，xià mǎ bù xiǎn jiān。怪事看愈好，勤劬变清欢。guài shì kàn yù hǎo，qín qú biàn qīng huān。行行上剑阁，勉强踵不前。xíng xíng shàng jiàn gé，miǎn qiáng zhǒng bù qián。矫首望故国，漫漫但青烟。jiǎo shǒu wàng gù guó，màn màn dàn qīng yān。及下鹿头坂，始见平沙田。jí xià lù tóu bǎn，shǐ jiàn píng shā tián。归来顾妻子，壮抱难留连。guī lái gù qī zi，zhuàng bào nán liú lián。遂使十馀载，此路常周旋。suì shǐ shí yú zài，cǐ lù cháng zhōu xuán。又闻吴越山，中明水澄鲜。yòu wén wú yuè shān，zhōng míng shuǐ chéng xiān。百金买骏马，往意不自存。bǎi jīn mǎi jùn mǎ，wǎng yì bù zì cún。投身入庐岳，首挹瀑布源。tóu shēn rù lú yuè，shǒu yì pù bù yuán。飞下二千丈，强烈不可干。fēi xià èr qiān zhàng，qiáng liè bù kě gàn。馀润散为雨，遍作山中寒。yú rùn sàn wèi yǔ，biàn zuò shān zhōng hán。次入二林寺，遂获高僧言。cì rù èr lín sì，suì huò gāo sēng yán。问以绝胜境，导我同跻攀。wèn yǐ jué shèng jìng，dǎo wǒ tóng jī pān。逾月不倦厌，岩谷行欲殚。yú yuè bù juàn yàn，yán gǔ xíng yù dān。下山复南迈，不知已南虔。xià shān fù nán mài，bù zhī yǐ nán qián。五岭望可见，欲往苦不难。wǔ lǐng wàng kě jiàn，yù wǎng kǔ bù nán。便拟去登玩，因得窥群蛮。biàn nǐ qù dēng wán，yīn dé kuī qún mán。此意竟不偿，归抱愁煎煎。cǐ yì jìng bù cháng，guī bào chóu jiān jiān。到家不再出，一顿俄十年。dào jiā bù zài chū，yī dùn é shí nián。昨闻庐山郡，太守雷君贤。zuó wén lú shān jùn，tài shǒu léi jūn xián。往求与识面，复见山郁蟠。wǎng qiú yǔ shí miàn，fù jiàn shān yù pán。绝壁横三方，有类大破镮。jué bì héng sān fāng，yǒu lèi dà pò huán。包裹五六州，倚之为长垣。bāo guǒ wǔ liù zhōu，yǐ zhī wèi zhǎng yuán。大抵蜀山峭，巉刻气不温。dà dǐ shǔ shān qiào，chán kè qì bù wēn。不类嵩华背，气象多浓繁。bù lèi sōng huá bèi，qì xiàng duō nóng fán。吴君颍川秀，六载为蜀官。wú jūn yǐng chuān xiù，liù zài wèi shǔ guān。簿书苦为累，天鹤囚笼樊。bù shū kǔ wèi lèi，tiān hè qiú lóng fán。岷山青城县，峨眉亦南犍。mín shān qīng chéng xiàn，é méi yì nán jiān。黎雅又可到，不见宜悒然。lí yǎ yòu kě dào，bù jiàn yí yì rán。有如烹脂牛，过眼不得餐。yǒu rú pēng zhī niú，guò yǎn bù dé cān。始谓泛峡去，此约今又愆。shǐ wèi fàn xiá qù，cǐ yuē jīn yòu qiān。只有东北山，依然送归轩。zhǐ yǒu dōng běi shān，yī rán sòng guī xuān。他山已不见，此可着意看。tā shān yǐ bù jiàn，cǐ kě zhe yì kàn。

苏洵

苏洵（1009年－1066年），字明允，汉族，眉州眉山（今属四川眉山人）。北宋文学家，与其子苏轼、苏辙合称“三苏”，均被列入“唐宋八大家”。苏洵长于散文，尤擅政论，议论明畅，笔势雄健，有《嘉祐集》传世。苏洵的作品>>

猜您喜欢