古诗词 - 中国最美古诗词

长江行

大江西来是何年，奔流直下岷山巅。dà jiāng xī lái shì hé nián，bēn liú zhí xià mín shān diān。长风一万里，吹破鸿蒙天。zhǎng fēng yī wàn lǐ，chuī pò hóng méng tiān。天开地辟万物茁，五岳四渎皆森然。tiān kāi dì pì wàn wù zhuó，wǔ yuè sì dú jiē sēn rán。帝遣长江作南渎，直与天地相周旋。dì qiǎn zhǎng jiāng zuò nán dú，zhí yǔ tiān dì xiāng zhōu xuán。是时共工怒触天柱折，遂使后土东南偏。shì shí gòng gōng nù chù tiān zhù zhé，suì shǐ hòu tǔ dōng nán piān。女娲补天不补地，山崩谷罅漏百川。nǚ wā bǔ tiān bù bǔ dì，shān bēng gǔ xià lòu bǎi chuān。有崇之叟狂而颠，坐看万国赤子沦深渊。yǒu chóng zhī sǒu kuáng ér diān，zuò kàn wàn guó chì zi lún shēn yuān。帝赫怒，罚乃罪。dì hè nù，fá nǎi zuì。神禹来，乘四载。shén yǔ lái，chéng sì zài。驱大章，走竖亥。qū dà zhāng，zǒu shù hài。黄龙夹舟稳不惊，直送驰波到东海。huáng lóng jiā zhōu wěn bù jīng，zhí sòng chí bō dào dōng hǎi。朝离巴峡暮洞庭，九派却转浔阳城。cháo lí bā xiá mù dòng tíng，jiǔ pài què zhuǎn xún yáng chéng。萦纡南徐万余里，更万余里通蓬瀛。yíng yū nán xú wàn yú lǐ，gèng wàn yú lǐ tōng péng yíng。君不见黄河之水天上下，其大如股空纵横。jūn bù jiàn huáng hé zhī shuǐ tiān shàng xià，qí dà rú gǔ kōng zòng héng。长游清济出中境，曷敢南向争权衡。zhǎng yóu qīng jì chū zhōng jìng，hé gǎn nán xiàng zhēng quán héng。千流万派琐琐不足数，虽有吐纳无亏盈。qiān liú wàn pài suǒ suǒ bù zú shù，suī yǒu tǔ nà wú kuī yíng。下亘厚地，上摩高空。xià gèn hòu dì，shàng mó gāo kōng。日月出没，蛟龙所宫。rì yuè chū méi，jiāo lóng suǒ gōng。奇形异态，不可以物象，但见变化无终穷。qí xíng yì tài，bù kě yǐ wù xiàng，dàn jiàn biàn huà wú zhōng qióng。或如重胎抱混沌，或如颢气开穹窿。huò rú zhòng tāi bào hùn dùn，huò rú hào qì kāi qióng lóng。或如织女拖素练，或如天马驰风鬃。huò rú zhī nǚ tuō sù liàn，huò rú tiān mǎ chí fēng zōng。空山怒哮饱后虎，巨壑下饮渴死虹。kōng shān nù xiāo bǎo hòu hǔ，jù hè xià yǐn kě sǐ hóng。或如轩辕铸九鼎，大冶鼓动洪垆风。huò rú xuān yuán zhù jiǔ dǐng，dà yě gǔ dòng hóng lú fēng。或如夸父逐三足，曳杖狂走无西东。huò rú kuā fù zhú sān zú，yè zhàng kuáng zǒu wú xī dōng。或如甲兵宵驰，聚啸满山谷。huò rú jiǎ bīng xiāo chí，jù xiào mǎn shān gǔ。或如神鬼昼露，万象出入虚无中。huò rú shén guǐ zhòu lù，wàn xiàng chū rù xū wú zhōng。吁嗟乎长江！胡为若兹雄，人不识，无乃造化之奇功。xū jiē hū zhǎng jiāng！hú wèi ruò zī xióng，rén bù shí，wú nǎi zào huà zhī qí gōng。天开九州，十有二山。tiān kāi jiǔ zhōu，shí yǒu èr shān。南北并峙，江流其间。nán běi bìng zhì，jiāng liú qí jiān。尧舜都冀方，三苗尚为顽。yáo shùn dōu jì fāng，sān miáo shàng wèi wán。魏帝倚天叹，征吴但空还。wèi dì yǐ tiān tàn，zhēng wú dàn kōng hái。吁嗟乎长江！其险不可攀。xū jiē hū zhǎng jiāng！qí xiǎn bù kě pān。古来英雄必南骛，我祖开基自江渡。gǔ lái yīng xióng bì nán wù，wǒ zǔ kāi jī zì jiāng dù。古来建国惟中原，我宗坐制东南藩。gǔ lái jiàn guó wéi zhōng yuán，wǒ zōng zuò zhì dōng nán fān。如知天险不足恃，惟有圣德可以通乾坤。rú zhī tiān xiǎn bù zú shì，wéi yǒu shèng dé kě yǐ tōng qián kūn。长江来，自西极，包人寰，环帝宅。zhǎng jiāng lái，zì xī jí，bāo rén huán，huán dì zhái。我来何为？为观国。wǒ lái hé wèi？wèi guān guó。泛吴涛，航楚泽。fàn wú tāo，háng chǔ zé。笑张骞，悲祖逖。xiào zhāng qiān，bēi zǔ tì。壮神功，歌圣德。zhuàng shén gōng，gē shèng dé。圣德浩荡如江波，千秋万岁同山河。shèng dé hào dàng rú jiāng bō，qiān qiū wàn suì tóng shān hé。而我无才竟若何，吁嗟乎，聊为击节长江歌。ér wǒ wú cái jìng ruò hé，xū jiē hū，liáo wèi jī jié zhǎng jiāng gē。

李东阳

李东阳（1447年－1516年），字宾之，号西涯，谥文正，明朝中叶重臣，文学家，书法家，茶陵诗派的核心人物。湖广长沙府茶陵州（今湖南茶陵）人，寄籍京师（今北京市）。天顺八年进士，授编修，累迁侍讲学士，充东宫讲官，弘治八年以礼部侍郎兼文渊阁大学士，直内阁，预机务。立朝五十年，柄国十八载，清节不渝。文章典雅流丽，工篆隶书。有《怀麓堂集》、《怀麓堂诗话》、《燕对录》。李东阳的作品>>

猜您喜欢