古诗词 - 中国最美古诗词

唐多令·连朝苦雨，情绪无聊，砺之偶填此调，词旨凄婉，倚声和之，即次原韵。

细雨幂寒烟。xì yǔ mì hán yān。怀人昼似年。huái rén zhòu shì nián。倦抛书、且自闲眠。juàn pāo shū qiě zì xián mián。已自工愁愁未了，又遇此、作愁天。yǐ zì gōng chóu chóu wèi le，yòu yù cǐ zuò chóu tiān。剩冷恋吴绵。shèng lěng liàn wú mián。孤红瘦可怜。gū hóng shòu kě lián。泪珠浓、弹碎云笺。lèi zhū nóng dàn suì yún jiān。玉笛一声春去也，春恨在、两眉边。yù dí yī shēng chūn qù yě，chūn hèn zài liǎng méi biān。

季兰韵

季兰韵，字湘娟，常熟人，屈文学宙甫室。屈少颖异，为擘巢，书诗画学即工。季博涉经史，亦工诗画，一时闺阁有徐淑秦嘉之目。季兰韵的作品>>

猜您喜欢

壶中天子潇太史复以叔美钱君所画“隐湖偕隐图”嘱题。

清：季兰韵

尚湖千顷，镜奁光、荡得吟情如许。shàng hú qiān qǐng，jìng lián guāng dàng dé yín qíng rú xǔ。别有古梅花世界，一笑春无寻处。bié yǒu gǔ méi huā shì jiè，yī xiào chūn wú xún chù。鹭老吹凉，鱼眠选梦，一叶飘然去。lù lǎo chuī liáng，yú mián xuǎn mèng，yī yè piāo rán qù。玉台双影，暗香飞上眉宇。yù tái shuāng yǐng，àn xiāng fēi shàng méi yǔ。还记仙署当年，珊珊佩振，妙奏凌云赋。hái jì xiān shǔ dāng nián，shān shān pèi zhèn，miào zòu líng yún fù。抛却软红尘十丈，料理天随渔具。pāo què ruǎn hóng chén shí zhàng，liào lǐ tiān suí yú jù。写韵楼台，沤波亭馆，一样同圆聚。xiě yùn lóu tái，ōu bō tíng guǎn，yī yàng tóng yuán jù。菱歌四面，紫箫还按新谱。líng gē sì miàn，zǐ xiāo hái àn xīn pǔ。

醉花阴·送春日大雪竟日，惜春光之已尽，惊岁月之如流，对景怀人，漫填小令以寄珧书。

清：季兰韵

苦雨声中春已去。kǔ yǔ shēng zhōng chūn yǐ qù。春去无寻处。chūn qù wú xún chù。雨惯阻人归，问雨如何难阻、春归路。yǔ guàn zǔ rén guī，wèn yǔ rú hé nán zǔ chūn guī lù。惜别惜春愁莫诉。xī bié xī chūn chóu mò sù。并作新词句。bìng zuò xīn cí jù。不识到明年，相送春时可是、人如故。bù shí dào míng nián，xiāng sòng chūn shí kě shì rén rú gù。

醉花阴

清：季兰韵

拥髻闲听终日雨。yōng jì xián tīng zhōng rì yǔ。添得愁如许。tiān dé chóu rú xǔ。泪眼已流乾，不信天心更比、侬心苦。lèi yǎn yǐ liú qián，bù xìn tiān xīn gèng bǐ nóng xīn kǔ。遥想画楼人独处。yáo xiǎng huà lóu rén dú chù。此际生离绪。cǐ jì shēng lí xù。慰语莫悲酸，须有相逢时节、情偿补。wèi yǔ mò bēi suān，xū yǒu xiāng féng shí jié qíng cháng bǔ。

菩萨蛮

清：季兰韵

妒花风雨来何速。dù huā fēng yǔ lái hé sù。空庭一夜埋香玉。kōng tíng yī yè mái xiāng yù。惜玉与怜香。xī yù yǔ lián xiāng。愁人欲断肠。chóu rén yù duàn cháng。断肠非独我。duàn cháng fēi dú wǒ。镇日含愁坐。zhèn rì hán chóu zuò。知尔在高楼。zhī ěr zài gāo lóu。如侬一样愁。rú nóng yī yàng chóu。

总19条‹12