古诗词 - 中国最美古诗词

东华观偃松

半已化为石，有灵通碧湘。bàn yǐ huà wèi shí，yǒu líng tōng bì xiāng。生逢尧雨露，老直汉风霜。shēng féng yáo yǔ lù，lǎo zhí hàn fēng shuāng。月滴蟾心水，龙遗脑骨香。yuè dī chán xīn shuǐ，lóng yí nǎo gǔ xiāng。始于毫末后，曾见几兴亡。shǐ yú háo mò hòu，céng jiàn jǐ xīng wáng。

徐仲雅

徐仲雅（893—？），字东野，其先秦中人，徙居长沙。生于唐昭宗景福二年，卒年不详。湖南马殷开天策府，以僚佐廖光图等为十八学士，仲雅时年十八，与其列楚人以为荣。废王希声之变，仲雅闭门不出。周行逢强署为判官，负气滑稽。行逢大宴僚吏，席间呼音多误。仲雅曰：“不于五月五日翦舌，致使乖错如此。”行逢大怒，放之邵州。仲雅著有文集百余卷，《五代诗话》传于世。徐仲雅的作品>>

猜您喜欢

赠江处士

五代十国：徐仲雅

门在松阴里，山僧几度过。mén zài sōng yīn lǐ，shān sēng jǐ dù guò。药灵丸不大，棋妙子无多。yào líng wán bù dà，qí miào zi wú duō。薄雾笼寒径，残风恋绿萝。báo wù lóng hán jìng，cán fēng liàn lǜ luó。金乌兼玉兔，年几奈公何。jīn wū jiān yù tù，nián jǐ nài gōng hé。

咏棕树

五代十国：徐仲雅

叶似新蒲绿，身如乱锦缠。yè shì xīn pú lǜ，shēn rú luàn jǐn chán。任君千度剥，意气自冲天。rèn jūn qiān dù bō，yì qì zì chōng tiān。

宫词

五代十国：徐仲雅

内人晓起怯春寒，轻揭珠帘看牡丹。nèi rén xiǎo qǐ qiè chūn hán，qīng jiē zhū lián kàn mǔ dān。一把柳丝收不得，和风搭在玉栏杆。yī bǎ liǔ sī shōu bù dé，hé fēng dā zài yù lán gān。

耕

五代十国：徐仲雅

张绪逞风流，王衍事轻薄。zhāng xù chěng fēng liú，wáng yǎn shì qīng báo。出门逢耕夫，颜色必不乐。chū mén féng gēng fū，yán sè bì bù lè。肥肤如玉洁，力拗丝不折。féi fū rú yù jié，lì ǎo sī bù zhé。半日无耕夫，此辈总饿杀。bàn rì wú gēng fū，cǐ bèi zǒng è shā。

赠齐己

五代十国：徐仲雅

我唐有僧号齐己，未出家时宰相器。wǒ táng yǒu sēng hào qí jǐ，wèi chū jiā shí zǎi xiāng qì。爰见梦中逢五丁，毁形自学无生理。yuán jiàn mèng zhōng féng wǔ dīng，huǐ xíng zì xué wú shēng lǐ。骨瘦神清风一襟，松老霜天鹤病深。gǔ shòu shén qīng fēng yī jīn，sōng lǎo shuāng tiān hè bìng shēn。一言悟得生死海，芙蓉吐出琉璃心。yī yán wù dé shēng sǐ hǎi，fú róng tǔ chū liú lí xīn。闷见有唐风雅缺，敲破冰天飞白雪。mèn jiàn yǒu táng fēng yǎ quē，qiāo pò bīng tiān fēi bái xuě。清塞清江却有灵，遗魂泣对荒郊月。qīng sāi qīng jiāng què yǒu líng，yí hún qì duì huāng jiāo yuè。格何古，天工未生谁知主。gé hé gǔ，tiān gōng wèi shēng shuí zhī zhǔ。混沌凿开鸡子黄，散作纯风如胆苦。hùn dùn záo kāi jī zi huáng，sàn zuò chún fēng rú dǎn kǔ。意何新，织女星机挑白云。yì hé xīn，zhī nǚ xīng jī tiāo bái yún。真宰夜来调暖律，声声吹出嫩青春。zhēn zǎi yè lái diào nuǎn lǜ，shēng shēng chuī chū nèn qīng chūn。调何雅，涧底孤松秋雨洒。diào hé yǎ，jiàn dǐ gū sōng qiū yǔ sǎ。嫦娥月里学步虚，桂风吹落玉山下。cháng é yuè lǐ xué bù xū，guì fēng chuī luò yù shān xià。语何奇，血泼乾坤龙战时。yǔ hé qí，xuè pō qián kūn lóng zhàn shí。祖龙跨海日方出，一鞭风雨万山飞。zǔ lóng kuà hǎi rì fāng chū，yī biān fēng yǔ wàn shān fēi。己公己公道如此，浩浩寰中如独自。jǐ gōng jǐ gōng dào rú cǐ，hào hào huán zhōng rú dú zì。一簟松风冷如冰，长伴巢由伸脚睡。yī diàn sōng fēng lěng rú bīng，zhǎng bàn cháo yóu shēn jiǎo shuì。