古诗词 - 中国最美古诗词

关山月二首

【其一】关山三五月，客子忆秦川。guān shān sān wǔ yuè，kè zi yì qín chuān。思妇高楼上，当窗应未眠。sī fù gāo lóu shàng，dāng chuāng yīng wèi mián。星旗映疏勒，云阵上祁连。xīng qí yìng shū lēi，yún zhèn shàng qí lián。战气今如此，从军复几年。zhàn qì jīn rú cǐ，cóng jūn fù jǐ nián。【其二】月出柳城东，微云掩复通。yuè chū liǔ chéng dōng，wēi yún yǎn fù tōng。苍茫萦白晕，萧瑟带长风。cāng máng yíng bái yūn，xiāo sè dài zhǎng fēng。羌兵烧上郡，胡骑猎云中。qiāng bīng shāo shàng jùn，hú qí liè yún zhōng。将军拥节起，战士夜鸣弓。jiāng jūn yōng jié qǐ，zhàn shì yè míng gōng。

徐陵

徐陵（507～583）字孝穆，东海郯（今山东郯城）人，徐摛之子。南朝梁陈间的诗人，文学家。早年即以诗文闻名。八岁能文，十二岁通《庄子》、《老子》。长大后，博涉史籍，有口才。梁武帝萧衍时期，任东宫学士，常出入禁闼，为当时宫体诗人，与庾信齐名，并称“徐庾”,与宋朝郭茂倩并称“乐府双壁。”入陈后历任尚书左仆射，中书监等职，继续宫体诗创作，诗文皆以轻靡绮艳见称。至德元年去世，时年七十七，赠镇右将军、特进，其侍中、左光禄、鼓吹、侯如故，谥曰章。有四子：徐俭，徐份，徐仪，徐僔。徐陵的作品>>

猜您喜欢

洛阳道二首

南北朝：徐陵

【其一】绿柳三春暗，红尘百戏多。lǜ liǔ sān chūn àn，hóng chén bǎi xì duō。东门向金马，南陌接铜驼。dōng mén xiàng jīn mǎ，nán mò jiē tóng tuó。华轩翼葆吹，飞盖响鸣珂。huá xuān yì bǎo chuī，fēi gài xiǎng míng kē。潘郎车欲满，无奈掷花何。pān láng chē yù mǎn，wú nài zhì huā hé。【其二】洛阳驰道上，春日起尘埃。luò yáng chí dào shàng，chūn rì qǐ chén āi。濯龙望如雾，河桥渡似雷。zhuó lóng wàng rú wù，hé qiáo dù shì léi。闻珂知马蹀，傍幰见甍开。wén kē zhī mǎ dié，bàng xiǎn jiàn méng kāi。相看不得语，密意眼中来。xiāng kàn bù dé yǔ，mì yì yǎn zhōng lái。

梅花落

南北朝：徐陵

对户一株梅，新花落故栽。duì hù yī zhū méi，xīn huā luò gù zāi。燕拾还莲井，风吹上镜台。yàn shí hái lián jǐng，fēng chuī shàng jìng tái。娼家怨思妾，楼上独徘徊。chāng jiā yuàn sī qiè，lóu shàng dú pái huái。啼看竹叶锦，簪罢未能裁。tí kàn zhú yè jǐn，zān bà wèi néng cái。

侍宴诗

南北朝：徐陵

园林才有热，夏浅更胜春。yuán lín cái yǒu rè，xià qiǎn gèng shèng chūn。嫩竹犹含粉，初荷未聚尘。nèn zhú yóu hán fěn，chū hé wèi jù chén。承恩豫下席，应阮独何人。chéng ēn yù xià xí，yīng ruǎn dú hé rén。