古诗词 - 中国最美古诗词

村居卧病三首

新秋久病客，起步村南道。xīn qiū jiǔ bìng kè，qǐ bù cūn nán dào。尽日不逢人，虫声遍荒草。jǐn rì bù féng rén，chóng shēng biàn huāng cǎo。西风吹白露，野绿秋仍早。xī fēng chuī bái lù，yě lǜ qiū réng zǎo。草木犹为伤，先伤我怀抱。cǎo mù yóu wèi shāng，xiān shāng wǒ huái bào。朱颜与玄鬓，强健几时好。zhū yán yǔ xuán bìn，qiáng jiàn jǐ shí hǎo。况为忧病侵，不得依年老。kuàng wèi yōu bìng qīn，bù dé yī nián lǎo。

村居卧病三首

唐：白居易

种黍三十亩，雨来苗渐大。zhǒng shǔ sān shí mǔ，yǔ lái miáo jiàn dà。种薤二十畦，秋来欲堪刈。zhǒng xiè èr shí qí，qiū lái yù kān yì。望黍作冬酒，留薤为春菜。wàng shǔ zuò dōng jiǔ，liú xiè wèi chūn cài。荒村百物无，待此养衰瘵。huāng cūn bǎi wù wú，dài cǐ yǎng shuāi zhài。葺庐备阴雨，补褐防寒岁。qì lú bèi yīn yǔ，bǔ hè fáng hán suì。病身知几时，且作明年计。bìng shēn zhī jǐ shí，qiě zuò míng nián jì。

沐浴

唐：白居易

经年不沐浴，尘垢满肌肤。jīng nián bù mù yù，chén gòu mǎn jī fū。今朝一澡濯，衰瘦颇有馀。jīn cháo yī zǎo zhuó，shuāi shòu pǒ yǒu yú。老色头鬓白，病形支体虚。lǎo sè tóu bìn bái，bìng xíng zhī tǐ xū。衣宽有剩带，发少不胜梳。yī kuān yǒu shèng dài，fā shǎo bù shèng shū。自问今年岁，春秋四十初。zì wèn jīn nián suì，chūn qiū sì shí chū。四十已如此，七十复何如。sì shí yǐ rú cǐ，qī shí fù hé rú。

栽松二首

唐：白居易

【其一】小松未盈尺，心爱手自移。xiǎo sōng wèi yíng chǐ，xīn ài shǒu zì yí。苍然涧底色，云湿烟霏霏。cāng rán jiàn dǐ sè，yún shī yān fēi fēi。栽植我年晚，长成君性迟。zāi zhí wǒ nián wǎn，zhǎng chéng jūn xìng chí。如何过四十，种此数寸枝。rú hé guò sì shí，zhǒng cǐ shù cùn zhī。得见成阴否，人生七十稀。dé jiàn chéng yīn fǒu，rén shēng qī shí xī。【其二】爱君抱晚节，怜君含直文。ài jūn bào wǎn jié，lián jūn hán zhí wén。欲得朝朝见，阶前故种君。yù dé cháo cháo jiàn，jiē qián gù zhǒng jūn。知君死则已，不死会凌云。zhī jūn sǐ zé yǐ，bù sǐ huì líng yún。

病中友人相访

唐：白居易

卧久不记日，南窗昏复昏。wò jiǔ bù jì rì，nán chuāng hūn fù hūn。萧条草檐下，寒雀朝夕闻。xiāo tiáo cǎo yán xià，hán què cháo xī wén。强扶床前杖，起向庭中行。qiáng fú chuáng qián zhàng，qǐ xiàng tíng zhōng xíng。偶逢故人至，便当一逢迎。ǒu féng gù rén zhì，biàn dāng yī féng yíng。移榻就斜日，披裘倚前楹。yí tà jiù xié rì，pī qiú yǐ qián yíng。闲谈胜服药，稍觉有心情。xián tán shèng fú yào，shāo jué yǒu xīn qíng。

自觉二首

唐：白居易

四十未为老，忧伤早衰恶。sì shí wèi wèi lǎo，yōu shāng zǎo shuāi è。前岁二毛生，今年一齿落。qián suì èr máo shēng，jīn nián yī chǐ luò。形骸日损耗，心事同萧索。xíng hái rì sǔn hào，xīn shì tóng xiāo suǒ。夜寝与朝餐，其间味亦薄。yè qǐn yǔ cháo cān，qí jiān wèi yì báo。同岁崔舍人，容光方灼灼。tóng suì cuī shě rén，róng guāng fāng zhuó zhuó。始知年与貌，衰盛随忧乐。shǐ zhī nián yǔ mào，shuāi shèng suí yōu lè。畏老老转迫，忧病病弥缚。wèi lǎo lǎo zhuǎn pò，yōu bìng bìng mí fù。不畏复不忧，是除老病药。bù wèi fù bù yōu，shì chú lǎo bìng yào。

自觉二首

唐：白居易

朝哭心所爱，暮哭心所亲。cháo kū xīn suǒ ài，mù kū xīn suǒ qīn。亲爱零落尽，安用身独存。qīn ài líng luò jǐn，ān yòng shēn dú cún。几许平生欢，无限骨肉恩。jǐ xǔ píng shēng huān，wú xiàn gǔ ròu ēn。结为肠间痛，聚作鼻头辛。jié wèi cháng jiān tòng，jù zuò bí tóu xīn。悲来四支缓，泣尽双眸昏。bēi lái sì zhī huǎn，qì jǐn shuāng móu hūn。所以年四十，心如七十人。suǒ yǐ nián sì shí，xīn rú qī shí rén。我闻浮屠教，中有解脱门。wǒ wén fú tú jiào，zhōng yǒu jiě tuō mén。置心为止水，视身如浮云。zhì xīn wèi zhǐ shuǐ，shì shēn rú fú yún。斗擞垢秽衣，度脱生死轮。dòu sǒu gòu huì yī，dù tuō shēng sǐ lún。胡为恋此苦，不去犹逡巡。hú wèi liàn cǐ kǔ，bù qù yóu qūn xún。回念发弘愿，愿此见在身。huí niàn fā hóng yuàn，yuàn cǐ jiàn zài shēn。但受过去报，不结将来因。dàn shòu guò qù bào，bù jié jiāng lái yīn。誓以智慧水，永洗烦恼尘。shì yǐ zhì huì shuǐ，yǒng xǐ fán nǎo chén。不将恩爱子，更种悲忧根。bù jiāng ēn ài zi，gèng zhǒng bēi yōu gēn。

夜雨有念

唐：白居易

以道治心气，终岁得晏然。yǐ dào zhì xīn qì，zhōng suì dé yàn rán。何乃戚戚意，忽来风雨天。hé nǎi qī qī yì，hū lái fēng yǔ tiān。既非慕荣显，又不恤饥寒。jì fēi mù róng xiǎn，yòu bù xù jī hán。胡为悄不乐，抱膝残灯前。hú wèi qiāo bù lè，bào xī cán dēng qián。形影暗相问，心默对以言。xíng yǐng àn xiāng wèn，xīn mò duì yǐ yán。骨肉能几人，各在天一端。gǔ ròu néng jǐ rén，gè zài tiān yī duān。吾兄寄宿州，吾弟客东川。wú xiōng jì sù zhōu，wú dì kè dōng chuān。南北五千里，吾身在中间。nán běi wǔ qiān lǐ，wú shēn zài zhōng jiān。欲去病未能，欲住心不安。yù qù bìng wèi néng，yù zhù xīn bù ān。有如波上舟，此缚而彼牵。yǒu rú bō shàng zhōu，cǐ fù ér bǐ qiān。自我向道来，于今六七年。zì wǒ xiàng dào lái，yú jīn liù qī nián。炼成不二性，消尽千万缘。liàn chéng bù èr xìng，xiāo jǐn qiān wàn yuán。唯有恩爱火，往往犹熬煎。wéi yǒu ēn ài huǒ，wǎng wǎng yóu áo jiān。岂是药无效，病多难尽蠲。qǐ shì yào wú xiào，bìng duō nán jǐn juān。

寄杨六

唐：白居易

青宫官冷静，赤县事繁剧。qīng gōng guān lěng jìng，chì xiàn shì fán jù。一闲复一忙，动作经时隔。yī xián fù yī máng，dòng zuò jīng shí gé。清觞久废酌，白日顿虚掷。qīng shāng jiǔ fèi zhuó，bái rì dùn xū zhì。念此忽踟蹰，悄然心不适。niàn cǐ hū chí chú，qiāo rán xīn bù shì。岂无旧交结，久别或迁易。qǐ wú jiù jiāo jié，jiǔ bié huò qiān yì。亦有新往还，相见多形迹。yì yǒu xīn wǎng hái，xiāng jiàn duō xíng jì。唯君于我分，坚久如金石。wéi jūn yú wǒ fēn，jiān jiǔ rú jīn shí。何况老大来，人情重姻戚。hé kuàng lǎo dà lái，rén qíng zhòng yīn qī。会稀岁月急，此事真可惜。huì xī suì yuè jí，cǐ shì zhēn kě xī。几回开口笑，便到髭须白。jǐ huí kāi kǒu xiào，biàn dào zī xū bái。公门苦鞅掌，尽日无闲隙。gōng mén kǔ yāng zhǎng，jǐn rì wú xián xì。犹冀乘暝来，静言同一夕。yóu jì chéng míng lái，jìng yán tóng yī xī。

送春

唐：白居易

三月三十日，春归日复暮。sān yuè sān shí rì，chūn guī rì fù mù。惆怅问春风，明朝应不住。chóu chàng wèn chūn fēng，míng cháo yīng bù zhù。送春曲江上，眷眷东西顾。sòng chūn qū jiāng shàng，juàn juàn dōng xī gù。但见扑水花，纷纷不知数。dàn jiàn pū shuǐ huā，fēn fēn bù zhī shù。人生似行客，两足无停步。rén shēng shì xíng kè，liǎng zú wú tíng bù。日日进前程，前程几多路。rì rì jìn qián chéng，qián chéng jǐ duō lù。兵刀与水火，尽可违之去。bīng dāo yǔ shuǐ huǒ，jǐn kě wéi zhī qù。唯有老到来，人间无避处。wéi yǒu lǎo dào lái，rén jiān wú bì chù。感时良为已，独倚池南树。gǎn shí liáng wèi yǐ，dú yǐ chí nán shù。今日送春心，心如别亲故。jīn rì sòng chūn xīn，xīn rú bié qīn gù。

哭李三

唐：白居易

去年渭水曲，秋时访我来。qù nián wèi shuǐ qū，qiū shí fǎng wǒ lái。今年常乐里，春日哭君回。jīn nián cháng lè lǐ，chūn rì kū jūn huí。哭君仰问天，天意安在哉。kū jūn yǎng wèn tiān，tiān yì ān zài zāi。若必夺其寿，何如不与才。ruò bì duó qí shòu，hé rú bù yǔ cái。落然身后事，妻病女婴孩。luò rán shēn hòu shì，qī bìng nǚ yīng hái。

别李十一后重寄

唐：白居易

秋日正萧条，驱车出蓬荜。qiū rì zhèng xiāo tiáo，qū chē chū péng bì。回望青门道，目极心郁郁。huí wàng qīng mén dào，mù jí xīn yù yù。岂独恋乡土，非关慕簪绂。qǐ dú liàn xiāng tǔ，fēi guān mù zān fú。所怆别李君，平生同道术。suǒ chuàng bié lǐ jūn，píng shēng tóng dào shù。俱承金马诏，联秉谏臣笔。jù chéng jīn mǎ zhào，lián bǐng jiàn chén bǐ。共上青云梯，中途一相失。gòng shàng qīng yún tī，zhōng tú yī xiāng shī。江湖我方往，朝廷君不出。jiāng hú wǒ fāng wǎng，cháo tíng jūn bù chū。蕙带与华簪，相逢是何日。huì dài yǔ huá zān，xiāng féng shì hé rì。

初出蓝田路作

唐：白居易

停骖问前路，路在秋云里。tíng cān wèn qián lù，lù zài qiū yún lǐ。苍苍县南道，去途从此始。cāng cāng xiàn nán dào，qù tú cóng cǐ shǐ。绝顶忽上盘，众山皆下视。jué dǐng hū shàng pán，zhòng shān jiē xià shì。下视千万峰，峰头如浪起。xià shì qiān wàn fēng，fēng tóu rú làng qǐ。朝经韩公坡，夕次蓝桥水。cháo jīng hán gōng pō，xī cì lán qiáo shuǐ。浔阳近四千，始行七十里。xún yáng jìn sì qiān，shǐ xíng qī shí lǐ。人烦马蹄跙，劳苦已如此。rén fán mǎ tí jù，láo kǔ yǐ rú cǐ。

仙娥峰下作

唐：白居易

我为东南行，始登商山道。wǒ wèi dōng nán xíng，shǐ dēng shāng shān dào。商山无数峰，最爱仙娥好。shāng shān wú shù fēng，zuì ài xiān é hǎo。参差树若插，匼匝云如抱。cān chà shù ruò chā，kē zā yún rú bào。渴望寒玉泉，香闻紫芝草。kě wàng hán yù quán，xiāng wén zǐ zhī cǎo。青崖屏削碧，白石床铺缟。qīng yá píng xuē bì，bái shí chuáng pù gǎo。向无如此物，安足留四皓。xiàng wú rú cǐ wù，ān zú liú sì hào。感彼私自问，归山何不早？gǎn bǐ sī zì wèn，guī shān hé bù zǎo？可能尘土中，还随众人老。kě néng chén tǔ zhōng，hái suí zhòng rén lǎo。

再到襄阳访问旧居

唐：白居易

昔到襄阳日，髯髯初有髭。xī dào xiāng yáng rì，rán rán chū yǒu zī。今过襄阳日，髭鬓半成丝。jīn guò xiāng yáng rì，zī bìn bàn chéng sī。旧游都是梦，乍到忽如归。jiù yóu dōu shì mèng，zhà dào hū rú guī。东郭蓬蒿宅，荒凉今属谁。dōng guō péng hāo zhái，huāng liáng jīn shǔ shuí。故知多零落，闾井亦迁移。gù zhī duō líng luò，lǘ jǐng yì qiān yí。独有秋江水，烟波似旧时。dú yǒu qiū jiāng shuǐ，yān bō shì jiù shí。

寄微之三首

唐：白居易

江州望通州，天涯与地末。jiāng zhōu wàng tōng zhōu，tiān yá yǔ dì mò。有山万丈高，有江千里阔。yǒu shān wàn zhàng gāo，yǒu jiāng qiān lǐ kuò。间之以云雾，飞鸟不可越。jiān zhī yǐ yún wù，fēi niǎo bù kě yuè。谁知千古险，为我二人设。shuí zhī qiān gǔ xiǎn，wèi wǒ èr rén shè。通州君初到，郁郁愁如结。tōng zhōu jūn chū dào，yù yù chóu rú jié。江州我方去，迢迢行未歇。jiāng zhōu wǒ fāng qù，tiáo tiáo xíng wèi xiē。道路日乖隔，音信日断绝。dào lù rì guāi gé，yīn xìn rì duàn jué。因风欲寄语，地远声不彻。yīn fēng yù jì yǔ，dì yuǎn shēng bù chè。生当复相逢，死当从此别。shēng dāng fù xiāng féng，sǐ dāng cóng cǐ bié。

寄微之三首

唐：白居易

君游襄阳日，我在长安住。jūn yóu xiāng yáng rì，wǒ zài zhǎng ān zhù。今君在通州，我过襄阳去。jīn jūn zài tōng zhōu，wǒ guò xiāng yáng qù。襄阳九里郭，楼堞连云树。xiāng yáng jiǔ lǐ guō，lóu dié lián yún shù。顾此稍依依，是君旧游处。gù cǐ shāo yī yī，shì jūn jiù yóu chù。苍茫蒹葭水，中有浔阳路。cāng máng jiān jiā shuǐ，zhōng yǒu xún yáng lù。此去更相思，江西少亲故。cǐ qù gèng xiāng sī，jiāng xī shǎo qīn gù。

寄微之三首

唐：白居易

去国日已远，喜逢物似人。qù guó rì yǐ yuǎn，xǐ féng wù shì rén。如何含此意，江上坐思君。rú hé hán cǐ yì，jiāng shàng zuò sī jūn。有如河岳气，相合方氛氲。yǒu rú hé yuè qì，xiāng hé fāng fēn yūn。狂风吹中绝，两处成孤云。kuáng fēng chuī zhōng jué，liǎng chù chéng gū yún。风回终有时，云合岂无因。fēng huí zhōng yǒu shí，yún hé qǐ wú yīn。努力各自爱，穷通我尔身。nǔ lì gè zì ài，qióng tōng wǒ ěr shēn。

舟中雨夜

唐：白居易

江云闇悠悠，江风冷修修。jiāng yún àn yōu yōu，jiāng fēng lěng xiū xiū。夜雨滴船背，风浪打船头。yè yǔ dī chuán bèi，fēng làng dǎ chuán tóu。船中有病客，左降向江州。chuán zhōng yǒu bìng kè，zuǒ jiàng xiàng jiāng zhōu。

夜闻歌者

唐：白居易

夜泊鹦鹉洲，江月秋澄澈。yè pō yīng wǔ zhōu，jiāng yuè qiū chéng chè。邻船有歌者，发词堪愁绝。lín chuán yǒu gē zhě，fā cí kān chóu jué。歌罢继以泣，泣声通复咽。gē bà jì yǐ qì，qì shēng tōng fù yàn。寻声见其人，有妇颜如雪。xún shēng jiàn qí rén，yǒu fù yán rú xuě。独倚帆樯立，娉婷十七八。dú yǐ fān qiáng lì，pīng tíng shí qī bā。夜泪如真珠，双双堕明月。yè lèi rú zhēn zhū，shuāng shuāng duò míng yuè。借问谁家妇，歌泣何凄切。jiè wèn shuí jiā fù，gē qì hé qī qiè。一问一沾襟，低眉终不说。yī wèn yī zhān jīn，dī méi zhōng bù shuō。