古诗词 - 中国最美古诗词

寄赵庭干二首

试将小录问同年，风采依稀坠目前。shì jiāng xiǎo lù wèn tóng nián，fēng cǎi yī xī zhuì mù qián。三十一人今鬼录，与君虽在各华颠。sān shí yī rén jīn guǐ lù，yǔ jūn suī zài gè huá diān。

寄赵庭干二首

元：李俊民

君还携幼去幽燕，我向荒山学种田。jūn hái xié yòu qù yōu yàn，wǒ xiàng huāng shān xué zhǒng tián。千里暮鸿行断处，碧云容易作愁天。qiān lǐ mù hóng xíng duàn chù，bì yún róng yì zuò chóu tiān。

伟哉青云器，底蕴莫能见。wěi zāi qīng yún qì，dǐ yùn mò néng jiàn。开口论利害，坐客服雄辩。kāi kǒu lùn lì hài，zuò kè fú xióng biàn。汪汪江海量，气不许黄宪。wāng wāng jiāng hǎi liàng，qì bù xǔ huáng xiàn。从来布衣愿，一掷轻百万。cóng lái bù yī yuàn，yī zhì qīng bǎi wàn。投瓜必报琼，岂望在焚券。tóu guā bì bào qióng，qǐ wàng zài fén quàn。虽承雨露恩，慷慨辄自献。suī chéng yǔ lù ēn，kāng kǎi zhé zì xiàn。与其便于已，孰若于国便。yǔ qí biàn yú yǐ，shú ruò yú guó biàn。盖尝推此心，天下欲兼善。gài cháng tuī cǐ xīn，tiān xià yù jiān shàn。儒家惟有孟，日夜讲不倦。rú jiā wéi yǒu mèng，rì yè jiǎng bù juàn。傥以利为利，请看货殖传。tǎng yǐ lì wèi lì，qǐng kàn huò zhí chuán。

复和

元：李俊民

驱驰戎马闲，太平不复见。qū chí róng mǎ xián，tài píng bù fù jiàn。往往谈隽永，宁许齐士辩。wǎng wǎng tán juàn yǒng，níng xǔ qí shì biàn。有田宜早归，夺恐遭窦宪。yǒu tián yí zǎo guī，duó kǒng zāo dòu xiàn。再三欲买邻，愧我无千万。zài sān yù mǎi lín，kuì wǒ wú qiān wàn。难倩沽酒奴，待立便了券。nán qiàn gū jiǔ nú，dài lì biàn le quàn。筹堂天下士，风度迈羲献。chóu táng tiān xià shì，fēng dù mài xī xiàn。别后曳裾人，造门恨无便。bié hòu yè jū rén，zào mén hèn wú biàn。握手再相逢，虚左待益善。wò shǒu zài xiāng féng，xū zuǒ dài yì shàn。平生身口累，老大折腰倦。píng shēng shēn kǒu lèi，lǎo dà zhé yāo juàn。莫讶陶先生，自作五柳传。mò yà táo xiān shēng，zì zuò wǔ liǔ chuán。

镇山堂

元：李俊民

峥嵘屋下城，突兀城上屋。zhēng róng wū xià chéng，tū wù chéng shàng wū。初看颇惊眼，再见堪捧腹。chū kàn pǒ jīng yǎn，zài jiàn kān pěng fù。能无鬼神笑，可柰疮痍俗。néng wú guǐ shén xiào，kě nài chuāng yí sú。不哀梁闲叟，欲竭南山木。bù āi liáng xián sǒu，yù jié nán shān mù。

嵇康淬剑石

元：李俊民

寻常论养生，未得养生说。xún cháng lùn yǎng shēng，wèi dé yǎng shēng shuō。拟从林下游，一书交尽绝。nǐ cóng lín xià yóu，yī shū jiāo jǐn jué。既无当世志，安用三尺铁。jì wú dāng shì zhì，ān yòng sān chǐ tiě。频频石上磨，神光浸秋月。pín pín shí shàng mó，shén guāng jìn qiū yuè。可怜粗疏甚，自谋何太拙。kě lián cū shū shén，zì móu hé tài zhuō。危弦发哀弹，幽愤终莫泄。wēi xián fā āi dàn，yōu fèn zhōng mò xiè。死留身后名，有愧侍中血。sǐ liú shēn hòu míng，yǒu kuì shì zhōng xuè。

樊哙戏石

元：李俊民

丈夫气慷慨，隐迹在东市。zhàng fū qì kāng kǎi，yǐn jì zài dōng shì。或逢逐鹿人，乃弃屠狗事。huò féng zhú lù rén，nǎi qì tú gǒu shì。壮哉鼓刀勇，旁若舞剑地。zhuàng zāi gǔ dāo yǒng，páng ruò wǔ jiàn dì。遂摧拔山力，自叹时不利。suì cuī bá shān lì，zì tàn shí bù lì。至今空山石，传是将军戏。zhì jīn kōng shān shí，chuán shì jiāng jūn xì。能兴卯金运，颇与黄石类。néng xīng mǎo jīn yùn，pǒ yǔ huáng shí lèi。不期两都后，复有三国志。bù qī liǎng dōu hòu，fù yǒu sān guó zhì。过客对春风，徒洒山阳泪。guò kè duì chūn fēng，tú sǎ shān yáng lèi。

寄筹堂

元：李俊民

老为人所怜，贫恨友独寡。lǎo wèi rén suǒ lián，pín hèn yǒu dú guǎ。等闲门外车，尽入宰肉社。děng xián mén wài chē，jǐn rù zǎi ròu shè。欲随射虎将，争柰无匹马。yù suí shè hǔ jiāng，zhēng nài wú pǐ mǎ。安得化为云，四方逐东野。ān dé huà wèi yún，sì fāng zhú dōng yě。大庇天下士，拟作万闲厦。dà bì tiān xià shì，nǐ zuò wàn xián shà。顾我盖头茅，宁肯助一把。gù wǒ gài tóu máo，níng kěn zhù yī bǎ。非无问舍心，或恐卧床下。fēi wú wèn shě xīn，huò kǒng wò chuáng xià。纵有愿留人，有馆不能假。zòng yǒu yuàn liú rén，yǒu guǎn bù néng jiǎ。还因索居久，往往罪商也。hái yīn suǒ jū jiǔ，wǎng wǎng zuì shāng yě。须待舍馆定，然后见长者。xū dài shě guǎn dìng，rán hòu jiàn zhǎng zhě。

毛晋卿肖山堂

元：李俊民

悠然林下客，世事颇能料。yōu rán lín xià kè，shì shì pǒ néng liào。闲中意自适，身外名肯钓。xián zhōng yì zì shì，shēn wài míng kěn diào。卜居山之阳，初为识者笑。bo jū shān zhī yáng，chū wèi shí zhě xiào。势将陵岱华，气欲吞嵩少。shì jiāng líng dài huá，qì yù tūn sōng shǎo。方寻愿谷归，稍近孙台啸。fāng xún yuàn gǔ guī，shāo jìn sūn tái xiào。微茫数烟岫，巉绝对云峤。wēi máng shù yān xiù，chán jué duì yún jiào。为我增双明，未必在远眺。wèi wǒ zēng shuāng míng，wèi bì zài yuǎn tiào。始虽如直友，久乃得心照。shǐ suī rú zhí yǒu，jiǔ nǎi dé xīn zhào。恐随有力去，或被移文诮。kǒng suí yǒu lì qù，huò bèi yí wén qiào。己见成膏肓，百计莫可疗。jǐ jiàn chéng gāo huāng，bǎi jì mò kě liáo。一时烟霞语，慎勿骇廊庙。yī shí yān xiá yǔ，shèn wù hài láng miào。咄哉肖山堂，所以警不肖。duō zāi xiào shān táng，suǒ yǐ jǐng bù xiào。

庙学落成

元：李俊民

斯文天末器，吾道有时厄。sī wén tiān mò qì，wú dào yǒu shí è。方嗟凤兮衰，遽叹麟也获。fāng jiē fèng xī shuāi，jù tàn lín yě huò。继遭秦焚书，又被鲁坏宅。jì zāo qín fén shū，yòu bèi lǔ huài zhái。迩来天下事，多自马上得。ěr lái tiān xià shì，duō zì mǎ shàng dé。不修下车礼，不献在泮馘。bù xiū xià chē lǐ，bù xiàn zài pàn guó。不授羽林经，不讲博士席。bù shòu yǔ lín jīng，bù jiǎng bó shì xí。旁若没字碑，肯见一逢掖。páng ruò méi zì bēi，kěn jiàn yī féng yē。偶因长乐老，尽挟兔园册。ǒu yīn zhǎng lè lǎo，jǐn xié tù yuán cè。及见中选人，始知为学益。jí jiàn zhōng xuǎn rén，shǐ zhī wèi xué yì。学者如牛毛，自古数濩泽。xué zhě rú niú máo，zì gǔ shù huò zé。连年取青紫，易于地芥拾。lián nián qǔ qīng zǐ，yì yú dì jiè shí。争将逸驾攀，遂向塞路辟。zhēng jiāng yì jià pān，suì xiàng sāi lù pì。挥之无倚门，从者皆入室。huī zhī wú yǐ mén，cóng zhě jiē rù shì。肃肃俎豆风，洋洋弦歌邑。sù sù zǔ dòu fēng，yáng yáng xián gē yì。几时复论秀，四海望偃伯。jǐ shí fù lùn xiù，sì hǎi wàng yǎn bó。术能向者谁，世无秋风客。shù néng xiàng zhě shuí，shì wú qiū fēng kè。

德老栽花成竹

元：李俊民

物性随所移，岁晚气自变。wù xìng suí suǒ yí，suì wǎn qì zì biàn。失却本来身，还于身外见。shī què běn lái shēn，hái yú shēn wài jiàn。寻参玉版禅，如对菩萨面。xún cān yù bǎn chán，rú duì pú sà miàn。丛林一花祖，派入香严传。cóng lín yī huā zǔ，pài rù xiāng yán chuán。

刘汉臣堂甫北归

元：李俊民

哀哉同队鱼，尽在枯池里。āi zāi tóng duì yú，jǐn zài kū chí lǐ。纵免鼎中烹，将见渴欲死。zòng miǎn dǐng zhōng pēng，jiāng jiàn kě yù sǐ。造物何不仁，岂独困二子。zào wù hé bù rén，qǐ dú kùn èr zi。我虽江湖心，恨无斗升水。wǒ suī jiāng hú xīn，hèn wú dòu shēng shuǐ。

母应之饷黍

元：李俊民

忆昔周室衰，周人咏黍离。yì xī zhōu shì shuāi，zhōu rén yǒng shǔ lí。君今饷我黍，为赋黍离诗。jūn jīn xiǎng wǒ shǔ，wèi fù shǔ lí shī。厥初蓺黍时，饭牛使牛肥。jué chū yì shǔ shí，fàn niú shǐ niú féi。八月黍未穫，胡儿驱牛归。bā yuè shǔ wèi huò，hú ér qū niú guī。胡儿不满欲，我民还买犊。hú ér bù mǎn yù，wǒ mín hái mǎi dú。今秋犊未大，又被胡儿逐。jīn qiū dú wèi dà，yòu bèi hú ér zhú。胡儿皆饱肉，我民食不足。hú ér jiē bǎo ròu，wǒ mín shí bù zú。食不足，尚可鬻子输官粟。shí bù zú，shàng kě yù zi shū guān sù。

游碧落

元：李俊民

浮云翳炎景，长夏惬幽事。fú yún yì yán jǐng，zhǎng xià qiè yōu shì。相陪林下友，共造金碧地。xiāng péi lín xià yǒu，gòng zào jīn bì dì。清流漱寒玉，老树耸苍翠。qīng liú shù hán yù，lǎo shù sǒng cāng cuì。何人开山祖，妙处发天秘。hé rén kāi shān zǔ，miào chù fā tiān mì。悠悠岁月深，剥落磨崖字。yōu yōu suì yuè shēn，bō luò mó yá zì。遨头兴不浅，有酒留客醉。áo tóu xīng bù qiǎn，yǒu jiǔ liú kè zuì。幽鸟背人飞，不惯闻鼓吹。yōu niǎo bèi rén fēi，bù guàn wén gǔ chuī。抵暮出山门，溪风送归骑。dǐ mù chū shān mén，xī fēng sòng guī qí。

史遂良索诗

元：李俊民

立身有道邦，谁似直哉史。lì shēn yǒu dào bāng，shuí shì zhí zāi shǐ。流传百世后，各各异行止。liú chuán bǎi shì hòu，gè gè yì xíng zhǐ。许史有何厚，在汉势如彼。xǔ shǐ yǒu hé hòu，zài hàn shì rú bǐ。安史有何薄，在唐乱如此。ān shǐ yǒu hé báo，zài táng luàn rú cǐ。人之贤与愚，皆为类所使。rén zhī xián yǔ yú，jiē wèi lèi suǒ shǐ。近从侪辈中，偶得一狂士。jìn cóng chái bèi zhōng，ǒu dé yī kuáng shì。未能通一经，谓可拾青紫。wèi néng tōng yī jīng，wèi kě shí qīng zǐ。时时出俚句，技痒不自己。shí shí chū lǐ jù，jì yǎng bù zì jǐ。只恐落调歌，难入知音耳。zhǐ kǒng luò diào gē，nán rù zhī yīn ěr。纵横言世事，不顾剌舌耻。zòng héng yán shì shì，bù gù lá shé chǐ。焉知阮嗣宗，口不挂臧否。yān zhī ruǎn sì zōng，kǒu bù guà zāng fǒu。年高鬓如雪，乡曲所不齿。nián gāo bìn rú xuě，xiāng qū suǒ bù chǐ。试与阿戎谈，咄哉犁之子。shì yǔ ā róng tán，duō zāi lí zhī zi。

留别李巽之

元：李俊民

嗟嗟平生交，所恨不耐久。jiē jiē píng shēng jiāo，suǒ hèn bù nài jiǔ。几年戎马间，太半正丘首。jǐ nián róng mǎ jiān，tài bàn zhèng qiū shǒu。忆初识君面，同门皆小友。yì chū shí jūn miàn，tóng mén jiē xiǎo yǒu。倏忽五十春，相见成老叟。shū hū wǔ shí chūn，xiāng jiàn chéng lǎo sǒu。淹淹泉下人，树拱骨已朽。yān yān quán xià rén，shù gǒng gǔ yǐ xiǔ。崎岖见在身，何幸得此寿。qí qū jiàn zài shēn，hé xìng dé cǐ shòu。感慨岁云晚，哀泪迸林薮。gǎn kǎi suì yún wǎn，āi lèi bèng lín sǒu。古今均一梦，万事付杯酒。gǔ jīn jūn yī mèng，wàn shì fù bēi jiǔ。

司谏许道真徵复图

元：李俊民

君不见退休绿野平淮相，灵台不许丹青状。jūn bù jiàn tuì xiū lǜ yě píng huái xiāng，líng tái bù xǔ dān qīng zhuàng。又不见五湖归去鸱夷桨，越人争铸黄金像。yòu bù jiàn wǔ hú guī qù chī yí jiǎng，yuè rén zhēng zhù huáng jīn xiàng。功成身退天之道，道直天怜去官早。gōng chéng shēn tuì tiān zhī dào，dào zhí tiān lián qù guān zǎo。盐梅须借筑岩人，羽翼重来采芝老。yán méi xū jiè zhù yán rén，yǔ yì zhòng lái cǎi zhī lǎo。袖中谏草力回天，害除利兴车载悬。xiù zhōng jiàn cǎo lì huí tiān，hài chú lì xīng chē zài xuán。何忧不识荆州面，图画如今处处传。hé yōu bù shí jīng zhōu miàn，tú huà rú jīn chù chù chuán。

郭显道美人图

元：李俊民

君不见昭阳殿里蓬莱人，终惹渔阳胡马尘。jūn bù jiàn zhāo yáng diàn lǐ péng lái rén，zhōng rě yú yáng hú mǎ chén。又不见吴宫夜夜乌栖曲，竟使姑苏走麋鹿。yòu bù jiàn wú gōng yè yè wū qī qū，jìng shǐ gū sū zǒu mí lù。移人大抵物之尤，丧乱未免天公愁。yí rén dà dǐ wù zhī yóu，sàng luàn wèi miǎn tiān gōng chóu。虽然丹青不解语，冷眼指作乡温柔。suī rán dān qīng bù jiě yǔ，lěng yǎn zhǐ zuò xiāng wēn róu。试问人闲何处有，画师恐是倾国手。shì wèn rén xián hé chù yǒu，huà shī kǒng shì qīng guó shǒu。却怜当日毛延寿，故写巫山女粗丑。què lián dāng rì máo yán shòu，gù xiě wū shān nǚ cū chǒu。

宣差射虎

元：李俊民

北原风劲霜草枯，草闲出没藏於菟。běi yuán fēng jìn shuāng cǎo kū，cǎo xián chū méi cáng yú tú。眈眈来此被谁驱，不防邂逅冯妇车。dān dān lái cǐ bèi shuí qū，bù fáng xiè hòu féng fù chē。将军胆气勇有馀，手中笑撚金仆姑。jiāng jūn dǎn qì yǒng yǒu yú，shǒu zhōng xiào niǎn jīn pū gū。等闲如射兔与狐，两眼错莫精光无。děng xián rú shè tù yǔ hú，liǎng yǎn cuò mò jīng guāng wú。深山大泽失所居，或撩汝头编汝须。shēn shān dà zé shī suǒ jū，huò liāo rǔ tóu biān rǔ xū。可怜肉食无远图，伎俩不及黔之驴。kě lián ròu shí wú yuǎn tú，jì liǎ bù jí qián zhī lǘ。

群鼠为耗而猫不捕

元：李俊民

欺人鼠辈争出头，夜行如市昼不休。qī rén shǔ bèi zhēng chū tóu，yè xíng rú shì zhòu bù xiū。渴时欲竭满河饮，饥后共觅太仓偷。kě shí yù jié mǎn hé yǐn，jī hòu gòng mì tài cāng tōu。有时凭社窃所贵，亦为忌器不忍投。yǒu shí píng shè qiè suǒ guì，yì wèi jì qì bù rěn tóu。某氏终贻子神祸，祐甫恨不猫职修。mǒu shì zhōng yí zi shén huò，yòu fǔ hèn bù māo zhí xiū。受畜于人要除害，祭有八蜡礼颇优。shòu chù yú rén yào chú hài，jì yǒu bā là lǐ pǒ yōu。近怜衔蝉在我侧，何故肉食无远谋。jìn lián xián chán zài wǒ cè，hé gù ròu shí wú yuǎn móu。眈眈雄相猛于虎，不肯捕捉分人忧。dān dān xióng xiāng měng yú hǔ，bù kěn bǔ zhuō fēn rén yōu。纵令同乳不同气，一旦反目恩为雠。zòng lìng tóng rǔ bù tóng qì，yī dàn fǎn mù ēn wèi chóu。君不见唐家拔宅鸡犬上升去，彼鼠独堕天不收。jūn bù jiàn táng jiā bá zhái jī quǎn shàng shēng qù，bǐ shǔ dú duò tiān bù shōu。